PARA OS MEUS QUERIDOS VISITANTES...

Permanecede atentos, como ata agora, as novedades.

" Voy caminando por un sendero.
Dejo que mis pies me lleven.
Mis ojos se posan en los árboles, en los pájaros, en las piedras.
En el orizonte se recorta la silueta de una ciudad.
Agudizo la mirada para distinguirla bien.
Siento que la luz me atrae.
Sin saber cómo, me doy cuenta de que en esta ciudad puedo encontrar todo lo que deseo.
Todas mis metas, mis objetivos y mis logros.
Mis ambiciones y mis sueños están en esa ciudad.
Lo que quiero conseguir, lo que necesito, lo que más me gustaría ser, aquello a lo que aspiro, lo que intento, por lo que trabajo, lo que siempre ambicioné, aquello que sería el mallor de mis éxitos.
Me imagino que todo eso está en esa ciudad.
Sin dudar, empiezo a caminar hacia ella.
Al poco de empezar a andar el sendero se hace cuesta arriba.
Me canso un poco, pero no importa.
Sigo.
Diviso una sombra negra, más adelante, en el camino.
Al acercarme, veo que una enorme zanja impide mi paso.
Temo... Dudo.
Me enoja que mi meta no pueda conseguirse facilmente.
De todas maneras, decido saltar la zanja.
Retrocedo, tomo impulso y salto...
consigo pasarla.
Me repongo y sigo caminando.
Unos metros más adelante, aparece otra zanja.
Vuelvo a tomar carrera y también la salto.
Corro hacia la ciudad: el camino parece despejado.
Me sorprende un abismo que detiene mi camino.
Me detendo.
Es imposible saltar.
Veo que a un lado hay maderas, clavos y herramientas.
Me doy cuenta de que están allí para construir un puente.
Nunca he sido hábil can mis manos...
... pienso en renunciar.
Miro la meta que deseo... y resisto.
Empiezo a construir el puente.
Pasan horas, días, meses.
El puente está hecho.
Emocionado lo cruzo
y al llegar al otro lado... descubro el muro.
Un gigantesco muro frío y humedo rodea la ciudad de mis sueños...
Me siento abatido...
Busco la manera de esquivarlo.
La ciudad está tan cerca...
No dejaré que el muro impida mi paso.
Me propongo trepar.
Descanso unos minutos y tomo aire...
De pronto veo,
a un lado del camino,
a un niño que me mira como si me conociera.
Me sonrie con complicidad.
Me recuerda a mi mismo... cuando era niño.
Quizas por eso me atrevo a expresar en voz alta mi queja.
- ¿Por qué tantos obstáculos entre mi objetivo y yo?
El niño se encoje de hombros y me contexta:
- ¿Por qué me lo preguntas a mi?
Los obstáculos no estaban antes de que tú llegaras...
Los obstáculos los trajiste tú."





Como xa sabian os filósofos da antigüedade, todo ó efímero non é máis que unha parábola. Co que ten de trivialidade, a vida non é máis que unha formula pasaxeira coa que envolver ó que escapa a toda comprensión. E iso vale ata para os átomos e as partículas elementais. Tampouco eles deixan de ser formas para ó incomprensible. Electrons, quarks, fotones: en último término non son sino nomes para algo puramente espiritual. A materia non consta de materia; non é máis que enerxía condensada, idea concentrada. Aquí non vale a antiga distinción entre espíritu e materia. As partículas elementais se limitan a marcar o compás absurdamente breve do tempo para todo o que é, foi e será. O universo é sempre un todo en donde unhas cousas influen en outras. Non podemos escapar de ese todo nin na morte. O universo é unha casa na que non se perde nada.
Esta verdade fundamental foi formulada por Goethe nós seguintes versos:


VIVIR: É o segredo do éxito.
PENSAR: É a fonte do poder.
LEER: É o fundamento da sabiduría.
AMAR: É o segredo da xuventude.
AMISTADES: É a fonte da felicidade.
REIR: Axuda a aliviar as cargas da vida.
SOÑAR: Ata el alma a las estrellas.
Anónimo


A Natureza; non sei se o mundo funciona a pilas ou conectado a gasolina, pero a natureza é o seu motor; e asi como as veces nos mostra e fai vivir verdadeiras atrocidades, que en certo modo as veces é o que merecemos, nos aporta as cousas máis fermosas que se poden poñer ante os nosos ollos. Ademáis, como se amosa nestas imaxes, tamén nos fai flipar co representativa que pode ser:


O que hai que ter ben clariño...



Nesta estrelada noite de Febreiro despois dun Entroido de ensoño que como cada ano non lle envidia nada ó anterior, vos dou a benvida a unha nova xanela hacia outro dos puntos de vista por descubrir nesta vida.
As miñas cousiñas.
Alma fotolog
Ara fotolog
Brais blog
Irene blog
Patri Bilbo fotolog
Sabe fotolog
Som do Galpom space
Noticias: Noticias