PARA OS MEUS QUERIDOS VISITANTES...


MOITÍSIMOS BIQUIÑOS

Permanecede atentos, como ata agora, as novedades.

OBSTÁCULOS

      
     " Voy caminando por un sendero.
       Dejo que mis pies me lleven.
       Mis ojos se posan en los árboles, en los pájaros, en las piedras.
       En el orizonte se recorta la silueta de una ciudad.
       Agudizo la mirada para distinguirla bien.
       Siento que la luz me atrae.
       Sin saber cómo, me doy cuenta de que en esta ciudad puedo encontrar todo lo que deseo.
       Todas mis metas, mis objetivos y mis logros.
       Mis ambiciones y mis sueños están en esa ciudad.
       Lo que quiero conseguir, lo que necesito, lo que más me gustaría ser, aquello a lo que aspiro, lo que intento, por lo que trabajo, lo que siempre ambicioné, aquello que sería el mallor de mis éxitos.
       Me imagino que todo eso está en esa ciudad.
       Sin dudar, empiezo a caminar hacia ella.
       Al poco de empezar a andar el sendero se hace cuesta arriba.
       Me canso un poco, pero no importa.
       Sigo.
       Diviso una sombra negra, más adelante, en el camino.
       Al acercarme, veo que una enorme zanja impide mi paso.
       Temo... Dudo.
       Me enoja que mi meta no pueda conseguirse facilmente.
       De todas maneras, decido saltar la zanja.
       Retrocedo, tomo impulso y salto...
       consigo pasarla.
       Me repongo y sigo caminando.
       Unos metros más adelante, aparece otra zanja.
       Vuelvo a tomar carrera y también la salto.
       Corro hacia la ciudad: el camino parece despejado.
       Me sorprende un abismo que detiene mi camino.
       Me detendo.
       Es imposible saltar.
       Veo que a un lado hay maderas, clavos y herramientas.
       Me doy cuenta de que están allí para construir un puente.
       Nunca he sido hábil can mis manos...
       ... pienso en renunciar.
       Miro la meta que deseo... y resisto.
       Empiezo a construir el puente.
       Pasan horas, días, meses.
       El puente está hecho.
       Emocionado lo cruzo
       y al llegar al otro lado... descubro el muro.
       Un gigantesco muro frío y humedo rodea la ciudad de mis sueños...
       Me siento abatido...
       Busco la manera de esquivarlo.
       La ciudad está tan cerca...
       No dejaré que el muro impida mi paso.
       Me propongo trepar.
       Descanso unos minutos y tomo aire...
       De pronto veo,
       a un lado del camino,
       a un niño que me mira como si me conociera.
       Me sonrie con complicidad.
       Me recuerda a mi mismo... cuando era niño.
       Quizas por eso me atrevo a expresar en voz alta mi queja.


        - ¿Por qué tantos obstáculos entre mi objetivo y yo?

       El niño se encoje de hombros y me contexta:

        - ¿Por qué me lo preguntas a mi?
        Los obstáculos no estaban antes de que tú llegaras...
        Los obstáculos los trajiste tú."


JORGE BUCAY

MIAU MIAU



O gato apaixonado
Suspirando em cada esquina
E sonhando a luz da lua
Viu entäo unha gatinha
Vai miando pela rua
Pra gatinha escutar
E com toda a sua manha
Convida ela pra danÇar

Refräo:
Mi mi mi mi miau
Miau miau gatinho
Miau miau xaninho
Miau miau te quero
Miau miau te amo
Miau miau gatinho
Miau miau xaninho
Miau miau te quero
Miau miau te amo



As gatinhas mais bonitas
Querem comquistar o gato
Que desfila pela rua
Seu miado apaixoado
Quem vai ser a escolhida
Todo o mundo quer saber
Se ele mia pro seu lado
A escolhida foi você


Gracias Jusé

OVER de RAINBOW - POR RIBA do ARCO da VELLA


"When all the world
Is a hopeless jumble
And the raindrops
Tumble all around
Heaven opens a magic lane ...
When all the clouds
Darken up the skyway
There's a rainbow
Highway to be found
Leading from your windowpane
To a place behind the sun
Just a step beyond the rain ...


Somewhere, over the rainbow
Way up high
There's a land that I dreamed of
Once in a lullaby.
Somewhere, over the rainbow
Skies are blue
And the dreams
That you dare to dream
Really do come true.


Some day I'll wish upon a star
And wake up
Where the clouds are
Far behind me
Where laughter falls
Like lemon drops
Away above the chimney tops
That's where you'll find me ...


Somewhere, over the rainbow
Skies are blue
And the dreams
That you dare to dream
Really do come true.
If happy little bluebirds fly
Beyond the rainbow
Why, oh, why can't I?"




*Cando o mundo enteiro
É unha confusión irreparabel
E as gotas de choiva
Caen por todas partes
O ceo abre un camiño máxico
Cando todalas nubes
Oscurecen o firmamento
Aparece o camiño do arco da vella
Pra que o atopes
Levándote dende a tua fiestra
Ata un lugar tra-lo sol
Uns pasos mais alo da choiva


Nalgún lugar, por riba do arco da vella
Moi no alto
Hai unha terra que soñei
Unha vez nunha canción de berce
Nalgún lugar, por riba do arco da vella
Os ceos son azuis
E tódolos soños
Que queiras soñar
Fanse realidade


Algún dia desexarei unha estrela
E espertarei
Onde as nubes están
Detrás de min
Onde caen os risos
Coma gotas de limón
Por riba das chemineas
Alí me atoparás

Nalgún lugar, por riba do arco da vella
Os ceos son azuis
E tódolos soños
Que queiras soñar
Fanse realidade


Se os páxaros felices voan
Mais alo do arco da vella
¿Por qué non o podo facer eu?*



P.D. : Traducción libre publicado por "Jusé"

*ALGO TE DUELE EN EL ALMA CUANDO UN AMIGO SE VA*



       Aquí estamos Sain máis eu na noite de Reis de este Nadal intentando recuperar o tempo perdido xuntas xa que está por el sur, en Graná nin máis nin menos; e se estraña moito por aquí.
       Bicos e unha super aperta meu amore.**

¿POR QUÉ SOMOS INMORTAIS?

       Como xa sabian os filósofos da antigüedade, todo ó efímero non é máis que unha parábola. Co que ten de trivialidade, a vida non é máis que unha formula pasaxeira coa que envolver ó que escapa a toda comprensión. E iso vale ata para os átomos e as partículas elementais. Tampouco eles deixan de ser formas para ó incomprensible. Electrons, quarks, fotones: en último término non son sino nomes para algo puramente espiritual. A materia non consta de materia; non é máis que enerxía condensada, idea concentrada. Aquí non vale a antiga distinción entre espíritu e materia. As partículas elementais se limitan a marcar o compás absurdamente breve do tempo para todo o que é, foi e será. O universo é sempre un todo en donde unhas cousas influen en outras. Non podemos escapar de ese todo nin na morte. O universo é unha casa na que non se perde nada.

       Esta verdade fundamental foi formulada por Goethe nós seguintes versos:

"Lo eterno palpita en todo:
pues todo ha de disolverse en la nada,
si ha de subsistir en el ser".

       E máis tarde, noutro poema, engadiu:

"¡Ningún ser puede deshacerse en la nada!
Lo eterno palpita en todo,
¡mantente feliz en la existencia!".

       Somos eternos. O tempo é pura ilusión. Como a vida. Igual cá muerte.


Para "a carambela" 13. 04. 08

AUNQUE NO LO CREAS... TODO ES MEJOR DE LO QUE PARECE


       * Imagina una oruga. Pasa gran parte de su vida en el suelo, viendo a los pájaros, indignada con su destino y con su forma. " Soy la más despreciable de las criaturas - piensa-. Fea, repulsiva, condenada a arrastrarme por la tierra." Un día, sin embargo, la Naturaleza le pide que haga un capullo. Piensa que está construyendo su tumba y se prepara para morir. Aunque indignada con la vida que ha llevado hasta entonces, se queja de nuevo a Dios. "Cuando por fin me he acostumbrado me quitas lo poco que tengo."

       Desesperada, se encierra en el capullo y espera el fin. Algunos días despues, se ve transformada en una linda mariposa. Puede pasear por el cielo y ser admirada por los hombres. Se sorprende con el sentido de la vida (...)*


MAKTUB. Paulo Coelho


TÓMATE TEMPO PARA:

VIVIR: É o segredo do éxito.

 

PENSAR: É a fonte do poder.

 

LEER: É o fundamento da sabiduría.

 

AMAR: É o segredo da xuventude.

 

AMISTADES: É a fonte da felicidade.

 

REIR: Axuda a aliviar as cargas da vida.

 

SOÑAR: Ata el alma a las estrellas. 

 Anónimo

TES QUE COÑECER...



Se os escoitas bailaras ó seu som.
As estrelas que onte andaban por aquí hoxe estań con vos*

NOITE DE ESTRELAS EN NERGA




*...y ME SIENTO MEJOR.. SI SE QUE TENGO UNA ESTRELLITA PEQUEÑITA PERO FIRME, PERO FIRME!! *

¿?

http://remilgada.blogspot.es/img/telaranas.jpeg 

 

       ¿Ata qué tamaño pode chegar unha araña? ¿Dónde están as moscas? ¿?

QUÉN MANDA AQUÍ???

A Natureza; non sei se o mundo funciona a pilas ou conectado a gasolina, pero a natureza é o seu motor; e asi como as veces nos mostra e fai vivir verdadeiras atrocidades, que en certo modo as veces é o que merecemos, nos aporta as cousas máis fermosas que se poden poñer ante os nosos ollos. Ademáis, como se amosa nestas imaxes, tamén nos fai flipar co representativa que pode ser:

http://remilgada.blogspot.es/img/chichi.jpeg

 

http://remilgada.blogspot.es/img/minga.jpeg

 

   

 

Ó DELIRIO QUE CONLEVA A VIDA SEN DURMIR


O que hai que ter ben clariño...


...é que quen é guapa...



...é guapa sempre.

A POESÍA E A MÚSICA EN ESTADO PURO: EXTREMODURO



*Yo he visto las estrellas, -¿Qué son las estrellas?-  Dicen las hormigas inquietas. Y el caracol pregunta pensativo -¿Estrellas?-  Si, repite la homiga, he visto las estrellas. Subí al árbol más alto que tiene la alameda y vi miles de ojos dentro de mis tinieblas. El caracol pregunta: ¿Pero que son las estrellas?
Son luces que llevamos sobre nuestras cabezas. Nosotras no las vemos, las hormigas comentan y el caracol: mi vista solo alcanza a las hiervas.*

Federico García Lorca



*Me contó la mañana que estaba loco por ti,
que mi vida ya no me importaba;

Mediodia me tranquilizó y me dijo que ya te vería,
me sacó un poco de mi locura,
me apegó un rato más a la vida.
Todos me dicen.

La tarde no me dijo nada,
ni siquiera me miró a la cara,

La noche me meció y susurrando me dijo:
(todos me dicen pero yo sigo sin estar a tu lado)
tranquilo, mañana te cegará el sol.
Todos me dicen.*

Román Romero Ruiz



*Vivir a la deriva
sentir que todo marcha bien
volar siempre hacia arriba
y pensar que no puedo perder.*

Extremoduro


O SOL DO VERÁN EN PLENO INVERNO


       Eu non sei por donde andades vos pero aquí en Nerga fai unha mañan do máis primaveral por non dicir practicamente veraniega, brilla ó sol a tope e practicamente te podes dar un chapuzón nas horas de máis calor. O mundo decidiu andar cos pés na cabeza e a cabeza nos pés xa que a gran duda é ¿Cando virán as chuvias que agora se reteñen no ceo? e non e solo iso porque as temperaturas tampouco e que sea de inverno exactamente. Bueno, o que esta claro e que ahí non van a quedar e no vran...

BOAS NOITES E BENVIDOS

http://remilgada.blogspot.es/img/HadaLua.jpg Nesta estrelada noite de Febreiro despois dun Entroido de ensoño que como cada ano non lle envidia nada ó anterior, vos dou a benvida a unha nova xanela hacia outro dos puntos de vista por descubrir nesta vida.

Albergado en:blogspot.es

Noticias: Noticias